ดวงตาของหัวใจ

หาก 'ดวงตา' คือหน้าต่างของหัวใจมนุษย์ … 'ภาพถ่าย' ก็คือดวงตาของหัวใจผม

ดวงตาของหัวใจ

Entries Tagged as 'อาหารญี่ปุ่น'

สปาเกตตี้ครีมปลาหมึกร้าญี่ปุ่น

November 28th, 2017 · Comments Off on สปาเกตตี้ครีมปลาหมึกร้าญี่ปุ่น · ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, อาหาร

เชื่อว่าหลายคนที่ชื่นชอบร้านอาหารญี่ปุ่นคงเคยได้ลิ้มลองเมนูแกล้มที่มีชื่อว่า “อิกะ ชิโอคะระ (イカ塩辛)” หรือที่ถูกขนานนามเป็นชื่อไทยยั่วต่อมน้ำลายคือ “ปลาหมึกร้าญี่ปุ่น” มาบ้าง “ชิโอคะระ” ติดอันดับต้นๆ ของอาหารญี่ปุ่นกลิ่นฉุน-หน้าตาหยะแหยง ที่แม้แต่คนญี่ปุ่นจำนวนหนึ่งไม่ชอบกิน แม้จะฟังดูแปลกว่าทำไมอาหารขึ้นชื่อของญี่ปุ่น แต่คนญี่ปุ่นเองกลับไม่ชอบ? แต่ถ้าคิดอีกมุมก็คงไม่น่าแปลกใจนัก เพราะคนไทยเราบางส่วนก็ไม่ทาน “ปลาร้า” เหมือนกัน และเท่าที่ผมเคยรู้จักคนเกาหลีมา คนเกาหลีเองก็มีบางส่วนที่ไม่ชอบทาน “กิมจิ” ผักดองที่เป็นดาวเด่นของอาหารเกาหลี ส่วนใหญ่หากเราสั่ง “ชิโอคะระ” ในร้านอาหารญี่ปุ่นในเมืองไทย ก็จะหมายถึง “อิกะ ชิโอคะระ” หรือ “ปลาหมึกร้าญี่ปุ่น” และโดยมากจะทำเป็นยำใส่กระเทียม พริก บีบมะนาว แซมด้วยแตงกวามาเสิร์ฟในถ้วยเล็กๆ แต่จริงๆ แล้ววิธีธรรมดาที่สุดที่ชาวญี่ปุ่นเสิร์ฟ “อิกะ ชิโอคะระ” ก็คือ ทานโปะกับข้าวสวยร้อนๆ สำหรับชาวญี่ปุ่น ชิโอคะระ (Shiokara; 塩辛) ไม่ได้หมายความถึง “ปลาหมึก (อิกะ)” แต่เพียงอย่างเดียว แต่ของทะเลอย่างอื่นก็สามารถนำมาทำชิโอคาระได้ด้วย ไม่ว่าจะเป็นปลาทูน่า หอยนางรม ไข่หอยเม่น กุ้ง ปลิงทะเล ฯลฯ กระนั้น […]

[Read more →]

Tags:··

Review : แกงกะหรี่ “เนื้อโกเบ” แค่ 200 บาท ก็ฟินได้

February 18th, 2017 · Comments Off on Review : แกงกะหรี่ “เนื้อโกเบ” แค่ 200 บาท ก็ฟินได้ · ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, อาหาร

“เนื้อโกเบ” … แค่ได้ยินชื่อก็รู้สึกว่าน้ำลายสอ แต่พอตรวจสอบเงินในกระเป๋าที่มีอยู่ไม่กี่ร้อย ก็รู้เลยว่าวาสนา ณ นาทีนี้ไม่น่าจะพอเพียง ก่อนจะไปลิ้มลองเนื้อวัวระดับพรีเมียม ชนิดหนึ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกจากญี่ปุ่น เราไปดูกันก่อนดีกว่าว่า จริงๆ แล้ว “เนื้อโกเบ” นั้น มีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่ ปัจจุบันญี่ปุ่นมีประชากรวัวประมาณ 4 ล้านตัว โดยหนึ่งในสามของวัวเหล่านี้เป็นโคนม ขณะที่วัวอีก 2.7 ล้านนั้นเป็นโคเนื้อ โดยใน 2 ใน 3 โคเนื้อเหล่านี้ถูกจัดให้เป็น วากิว (和牛) “วากิว” เป็นภาษาญี่ปุ่นมาจากการนำเอา 2 คำมารวมกันคือ “วะ หรือ วา (和)” หมายความถึงประเทศญี่ปุ่น และ “กิว (牛)” แปลว่าเนื้อวัว ดังนั้นคำว่า “วากิว” จึงหมายถึงเนื้อวัวที่มีต้นกำเนิดมาจากประเทศญี่ปุ่น (แค่นั้นเองจริงๆ) ซึ่งในบรรดาวัวที่เลี้ยงในประเทศ จะมีวัวอยู่ 4 สายพันธุ์ที่ถูกเรียกว่าวัวญี่ปุ่นสายพันธุ์ใหม่ ได้แก่ พันธุ์ญี่ปุ่นขนดำ (Japanese Black) พันธุ์ญี่ปุ่นขนน้ำตาล […]

[Read more →]

Tags:········

สึกิจิที่ไม่ได้มีแค่ “ปลา กับ ซูชิ” ตอนจบ

July 15th, 2016 · Comments Off on สึกิจิที่ไม่ได้มีแค่ “ปลา กับ ซูชิ” ตอนจบ · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, อาหาร, เศรษฐกิจ

ตลาดสึกิจิไม่ได้มีแค่ “ปลา” กับ “ซูชิ” …. อย่างที่เคยเล่าไปว่า ตลาดสึกิจิถูกแบ่งพื้นที่เป็นตลาดภายใน และตลาดภายนอก ตลาดภายในมีร้านค้าส่งปลา อาหารทะเล และสินค้าอื่นๆ ประมาณ 680 ร้าน ส่วนตลาดภายนอกมีร้านค้าประมาณ 400 ร้าน รวมแล้วมากกว่า 1,000 ร้าน ช่วงหลายปีหลังมานี้สึกิจิไม่อนุญาตให้นักท่องเที่ยวทั่วไปเดินเตร็ดเตร่เข้าไปยังตลาดด้านใน โดยยอมให้เฉพาะนักท่องเที่ยวที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น สาเหตุที่ต้องทำเช่นนี้ก็เพราะ นักท่องเที่ยวจำนวนไม่น้อยที่หลั่งไหลมาเยี่ยมชมตลาดแห่งนี้มักจะเข้าไปรบกวนการทำงาน ของผู้ปฏิบัติงานและพ่อค้า สังเกตได้จากรถสามล้อขนปลาแบบคนยืนขับที่แล่นไปมาอย่างขวักไขว่ ซึ่งหลายครั้งเกือบที่จะเฉี่ยวชนเอานักท่องเที่ยวที่มัวแต่ถ่ายรูป หรือ มัวแต่เซลฟี They have no manners. They take a picture without permission. พวกเขาไม่มีมารยาท พวกเขาถ่ายรูปโดยไม่ได้ขออนุญาต I want to bring fishes to my shop fast. ฉันต้องการจะเอาปลาไปส่งที่ร้านของฉันให้เร็วที่สุด   ผมเห็นป้ายข้างต้นตั้งแต่ปี 2553 เมื่อครั้งไปเยือนสึกิจิครั้งแรก […]

[Read more →]

Tags:····························

กินซูชิ บอกลา “สึกิจิ” ตอนที่ 2

July 8th, 2016 · Comments Off on กินซูชิ บอกลา “สึกิจิ” ตอนที่ 2 · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, วัฒนธรรม, อาหาร

“ศาสตร์ของการเสิร์ฟซูชิที่มีคุณภาพคือ หนึ่ง ต้องรู้ว่าปลาอะไรที่อยู่ในฤดูและปลาอะไรควรจะกินเวลาใด สอง แหล่งที่มาของปลาก็สำคัญ และ สามคือหาร้านขายปลาที่น่าเชื่อถือและสร้างความสัมพันธ์ระหว่างกันและกัน สามสิ่งนี้สำคัญที่สุด” – – – ทายาทแห่งร้านไดวะซูชิ   ฝนเดือนมิถุนายนของกรุงโตเกียวยังคงโปรยปราย ผมกดชัตเตอร์ถ่ายรูปป้ายสถานีสึกิจิ (Tsukiji Station; 築地駅) เพื่อบันทึกความทรงจำ ก่อนที่ตลาดปลาที่ใหญ่ที่สุดในโลกแห่งนี้จะถูกย้ายไปยังเขตโทโยสุ (Toyosu; 豊洲) ในเดือนพฤศจิกายน 2559 นี้เพื่อรองรับมหกรรมกีฬาโอลิมปิก ซึ่งโตเกียวจะเป็นเจ้าภาพในปี 2563 หรือ ค.ศ.2020 เขาว่าสาเหตุที่ต้องย้ายเพราะ สึกิจิเป็นตลาดเก่า ที่อยู่ใกล้ย่านดาวน์ทาวน์ของกรุงโตเกียวอย่างเช่น ย่านกินซ่ามากเกินไป อีกทั้งสาธารณูปโภคก็เสื่อมโทรม สู้ตลาดแห่งใหม่ที่โทโยสุไม่ได้ เพราะที่นั่นทั้งตลาดจะติดเครื่องปรับอากาศ นอกจากนี้สาธารณูปโภคด้านการขนส่ง-โลจิสติกส์ที่โทโยสุก็สะดวกสบาย และอยู่ห่างจากตลาดเดิมเพียงแค่ราวสองกิโลเมตร คำถามที่ผมและทุกคนสงสัยคือ เมื่อตลาดย้ายไป สึกิจิก็จะไม่ใช่ตลาดปลาอีกต่อไป แล้วเสน่ห์ของสึกิจิที่ต้องเปลี่ยนชื่อเป็นโทโยสุจะยังหลงเหลืออยู่สักเท่าไร? จากสถานีรถไฟใต้ดิน ผมเดินลัดเลาะไปบริเวณริมถนน ด้านขวาเป็นถนนชินโอฮาชิ ซ้ายเป็นร้านค้าบริเวณตลาดนอกของสึกิจิ ทั้งร้านผัก ผลไม้ ราเม็ง อาหารทะเล ร้านข้าวหน้า (ดงบุริ) ร้านเทมปุระ ฯลฯ … […]

[Read more →]

Tags:·······················

บอกลา “สึกิจิ” ตอนที่ 1

June 30th, 2016 · Comments Off on บอกลา “สึกิจิ” ตอนที่ 1 · กล้อง-ถ่ายภาพ, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, วัฒนธรรม, สื่อ, อาหาร, เศรษฐกิจ

04.30น. นาฬิกาปลุกดังขึ้น กลางโรงแรมเล็กๆ ในย่านอุเอะโนะ มหานครโตเกียว ผมเอื้อมมือไปปิดนาฬิกา ก่อนงัวเงียลุกขึ้นมาแปรงฟัน และล้างหน้าแบบลวกๆ ก่อนจะสวมเสื้อแจ็คเกตกันฝน หยิบกระเป๋ากล้องสะพายออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังสถานีโอกาชิมาชิ เพื่อที่จะจับรถไฟใต้ดินสายฮิบิยา ไปยังสถานีสึกิจิปลายทาง ปลายเดือนมิถุนายน 2559 โตเกียวชุ่มฉ่ำไปด้วยร่องรอยของน้ำฝน บรรยากาศเช้ามืดของกรุงโตเกียวแตกต่างจากช่วงเวลากลางวันอย่างสิ้นเชิง บนชานชลาสถานีรถไฟใต้ดินมีคนยืนอยู่ไม่กี่คน เมื่อขึ้นไปบนรถไฟที่มุ่งหน้าไปยังตลาดสึกิจิ ที่นั่งก็มีว่างให้จับจองเกือบทุกตู้ มีสาวๆ ในชุดกิโมโนคู่หนึ่งนอนสัปหงกอยู่ใกล้ที่นั่งริมประตูคล้ายว่าพวกเธอเหน็ดเหนื่อยมาทั้งคืนและกำลังอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน เมื่อพูดถึงชื่อ “สึกิจิ (Tsukiji; 築地市場)” เชื่อว่าคนไทยส่วนใหญ่ไม่รู้จักสถานที่แห่งนี้ แต่คนที่ชอบกินอาหารญี่ปุ่นอย่างปลาดิบ เชื่อว่าต้องเคยได้ยินชื่อ เพราะตลาดแห่งนี้ถือเป็นตลาดค้าส่งอาหารทะเลที่ใหญ่ที่สุดในโลก ที่มีนักท่องเที่ยวจากทั่วโลกมาเยือนปีละหลายล้านคน ร้านอาหารญี่ปุ่นในประเทศไทยหลายแห่งมักจะติดป้ายว่า “ปลานำเข้าตรงจากตลาดสึกิจิ สัปดาห์ละ X เที่ยว” อันเป็นการอ้างอิงถึงคุณภาพปลาว่าอยู่ในระดับดีที่สุด และจะทำให้สามารถตั้งราคาขายให้สูงขึ้นไปด้วยได้ ตลาดสึกิจิ ถือเป็นตลาดที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำสุมิดะ ใกล้ย่านใจกลางมหานครโตเกียว ติดกับย่านกินซ่า ย่านช้อปปิ้งระดับไฮเอนด์ชื่อดัง โดยพื้นที่ของตลาดมีขนาดใหญ่ถึง 230,000 ตารางเมตร หรือพอๆ กับพื้นที่ของสนามฟุตบอล 30 สนามเรียงต่อกัน ไม่เพียงมีขนาดใหญ่โตมโหฬาร แต่มูลค่าทางเศรษฐกิจของตลาดแห่งนี้ก็มโหฬารตามไปด้วย กล่าวคือ ทุกวันตลาดแห่งนี้มีการซื้อขายอาหารทะเลและสินค้าต่างๆ คิดเป็นมูลค่ากว่า 1,500 […]

[Read more →]

Tags:················

หลงเสน่ห์ “เบนโตะ” ตอนที่ 1

March 14th, 2015 · Comments Off on หลงเสน่ห์ “เบนโตะ” ตอนที่ 1 · ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, ประวัติศาสตร์จีน, วัฒนธรรม, อาหาร

001-IMG_4039-web

“การหาความรื่นรมย์ในพื้นที่เล็กๆ เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมญี่ปุ่น”– Design Talks by NHK คนส่วนใหญ่ที่ไปเที่ยวญี่ปุ่นมักจะมีจุดมุ่งหมายไปหาอาหารและของกินที่สด สะอาด แปลกใหม่ ไม่ว่าจะเป็น กุ้ง หอย ปู ปลา ปลาหมึก เนื้อหมู เนื้อวัว ซูชิ ซาซิมิ เทมปุระ ผัก ผลไม้ ฯลฯ ตั้งแต่ของกินเล่นข้างถนน เรียกได้ว่าของน่ากินที่ญี่ปุ่นนั้นให้สาธยายก็สาธยายกันได้ไม่จบไม่สิ้น แต่วันนี้ผมอยากจะเขียนถึงอาหาร และวัฒนธรรมการกินประเภทหนึ่งที่ขึ้นชื่อของญี่ปุ่น แต่คนไทยมักจะไม่ค่อยสังเกตหรือสนใจกันเท่าไหร่ นั่นคือ “อาหารกล่อง” หรือที่เรียกว่า “เบนโตะ (弁当)” นั่นเอง ในความรู้สึกของ คนนอกที่ไม่ใช่คนญี่ปุ่น โดยเฉพาะคนไทย คำว่า “อาหารกล่อง” นั้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยน่าพิศมัยเท่าไรนัก เพราะให้ความรู้สึกเหมือนกิน “อาหารกล่องโฟม” ที่ภาษาวัยรุ่นสมัยก่อนเขาเรียกว่า อาหารกินกันตาย กินกันหิว จับยัดใส่ปากให้ท้องอิ่มไว้ก่อน เวลาต้องไปปฏิบัติภารกิจนอกสถานที่ ไปเข้าค่าย เดินทางไปต่างจังหวัด ซึ่งตรงจุดนี้เห็นได้ชัดว่าแตกต่างจากมุมมองของคนญี่ปุ่นกับ “เบนโตะ” โดยสิ้นเชิง เพราะ “เบนโตะ” นั้นอยู่ในวิถีชีวิตของชาวญี่ปุ่นตั้งแต่เด็ก […]

[Read more →]

Tags:······

One Dish A Day 10 : ไม่ใช่แค่ซูชิแต่เป็นปรัชญาแห่งการดำรงอยู่

May 4th, 2014 · Comments Off on One Dish A Day 10 : ไม่ใช่แค่ซูชิแต่เป็นปรัชญาแห่งการดำรงอยู่ · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ภาพยนตร์, วัฒนธรรม, อาหาร

001-sushi-making3

“เมื่อเราตัดสินใจว่าจะทำอาชีพอะไร เราก็ต้องอุทิศตัวให้กับมัน เราต้องรักงานที่เราทำ เราต้องไม่บ่นงานที่เราทำ เราต้องอุทิศชีวิตเพื่อพัฒนาฝีมือ นั่นล่ะคือเคล็ดลับความสำเร็จ และเป็นกุญแจสู่การได้รับการยอมรับ” – จิโร โอโนะ “สุกิยะบะชิ จิโร” ร้านซูชิเล็กๆ ที่ได้ชื่อว่าเป็นร้านซูชิที่โด่งดังที่สุดในโลกตกเป็นข่าวอีกครั้ง เมื่อผู้นำสูงสุดของประเทศมหาอำนาจอันดับ 1 ของโลกอย่าง นายบารัก โอบามา ประธานาธิบดีสหรัฐฯ เข้าไปเป็นแขกรับประทานอาหารเย็นในช่วงค่ำของวันที่ 23 เมษายน 2557 ที่ผ่านมา ระหว่างที่นายโอบามาเดินทางมาเยือนประเทศญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการตามคำเชิญของ นายชินโซ อาเบะ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ต่อมา แม้จะมีข่าวหลุดรอดออกมาว่า ในมื้อดังกล่าวนายโอบารับประทาน “ซูชิ” จากร้านชั้นยอด-เชฟชั้นเยี่ยม โดยไม่ครบคอร์ส 20 คำ ขณะที่นายอาเบะทานจนหมด แต่หลายคนก็เข้าใจว่าการที่นายโอบามารับประทานซูชิ มิชลิน 3 ดาว ราคาเริ่มต้นมื้อละกว่าหมื่นบาทไม่หมดนั้น คงไม่ได้เป็นเพราะรสชาติซูชิไม่ดี แต่อาจติดด้วยข้อจำกัดทางด้านการเจรจาความเมือง อาการเมาเวลา (Jet Lag) หรือ ความถูกปากของรสชาติอาหารมากกว่า สุกิยะบะชิ จิโร เป็นร้านซูชิเล็กๆ ในย่านกินซ่า ย่านชอปปิ้งเลื่องชื่อของมหานครโตเกียว […]

[Read more →]

Tags:··········

One Dish A Day 7 : Gogyo สุดยอดราเม็งน้ำดำแห่งเกียวโต

November 22nd, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 7 : Gogyo สุดยอดราเม็งน้ำดำแห่งเกียวโต · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, อาหาร

cover-IMG_3442-Gogyo

พอเริ่มเข้าสู่ปลายปี ต่างประเทศอากาศเริ่มหนาว ฤดูกาลผลัดเปลี่ยนเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ เพื่อนฝูง-มิตรสหาย ของผมจำนวนไม่น้อยต่างหนีไปเที่ยวญี่ปุ่นกันเป็นว่าเล่น เนื่องจากตั้งแต่กลางปี 2556 ที่ผ่านมารัฐบาลญี่ปุ่นเพิ่งเปิดฟรีวีซ่า 15 วัน ให้กับนักท่องเที่ยวไทย ทำให้ผมนึกถึงการเขียนเกี่ยวกับอาหารญี่ปุ่นขึ้นมาหลายอย่าง ก่อนหน้านี้ บล็อกนี้ว่ากันถึงเรื่องเส้นๆ มาต่อเนื่องสองตอน คือ “ตอนที่ 3 : ก๋วยเตี๋ยวหมูข้างวัดเอี่ยมฯ” กับ “ตอนที่ 4 : คนกินเส้น” ทำให้เมื่อจะเขียนถึงอาหารญี่ปุ่นก็เลยอดไม่ได้ที่จะเขียนถึงเรื่องอาหารเส้นยอดนิยมของชาวญี่ปุ่นอย่าง “ราเม็ง” ราเม็ง (Ramen) เป็นอาหารประจำชาติของชาวญี่ปุ่น ที่ได้รับอิทธิพลมาจากบะหมี่ของประเทศจีน โดยมาจากภาษาจีนที่เรียกว่า ลาเมี่ยน (拉面) ซึ่งแปลว่า “เส้นที่ถูกดึง” ส่วนชาวเกาหลีก็เรียกอาหารประเภทเดียวกันนี้ว่า Ramyeon (ซึ่งผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคนเกาหลีเขาออกเสียงว่าอย่างไร) แต่ที่แน่ๆ คือน่าจะมีรากศัพท์มาจากภาษาจีนเช่นเดียวกัน ราเม็งหลั่งไหลเข้าสู่ญี่ปุ่นพร้อมกับวัฒนธรรมจีนในช่วงการปฏิรูปสมัยเมจิ (ค.ศ. 1868-1912) อย่างไรก็ตามเมื่อบะหมี่จีนเข้ามาในญี่ปุ่นก็เกิดการปรุงแต่งด้วยวัตถุดิบท้องถิ่นของชาวญี่ปุ่น เช่น โชยุและเต้าเจี้ยวญี่ปุ่น จนในที่สุดกลายเป็นอาหารจีนในญี่ปุ่นที่ผิดแผกแตกต่างไปจากต้นฉบับอย่างมาก หลังจากที่ญี่ปุ่นเปิดการค้าเสรีอย่างเป็นทางการโดยโชกุนโทคุกาวะ ไชน่าทาวน์ก็ถูกสร้างขึ้นตามเมืองท่าต่างๆ ในญี่ปุ่น เช่น โยโกฮาม่า ฮาโกดาเตะ โกเบ […]

[Read more →]

Tags:···········