ดวงตาของหัวใจ

หาก 'ดวงตา' คือหน้าต่างของหัวใจมนุษย์ … 'ภาพถ่าย' ก็คือดวงตาของหัวใจผม

ดวงตาของหัวใจ

Entries Tagged as 'Manager Online'

ก้อนหินของ “คนสร้างสะพาน”

March 17th, 2018 · Comments Off on ก้อนหินของ “คนสร้างสะพาน” · กล้อง-ถ่ายภาพ, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, วัฒนธรรม

               “หินก้อน แรกร่วง ลงพื้น                ก้อนอื่น ร่วงตาม ทับถม                กลบมิด ก้อนเก่า เจ้าจม                สะสม เป็นทาง ให้เดิน” — แด่ครูโกมล คีมทอง* เกือบทุกเช้าตรู่หลังการเดินทางมาถึง “ฟุกุโอกะ (福岡市)” ผมจะออกวิ่ง บนเส้นทางที่คุ้นเคย เช้าวันนี้ จากที่พักในย่านกิออน (祇園) ผมออกเดินกึ่งวิ่งไปบนฟุตบาธริมถนน บนเส้นทางที่ทอดยาวมุ่งหน้าไปยังเทนจิน (天神) การออกวิ่งตอนเช้าหลังการเดินทางอันแสนเหนื่อยล้าถือเป็นความปลุกความสดชื่นให้ร่างกาย อีกทางหนึ่งถือเป็นการกระตุ้นให้หัวสมองให้กระปรี้กระเปร่า เส้นทางประจำในการวิ่งยามเช้าของผม ผ่าน Canal City ข้ามสะพานที่ทอดผ่าน แม่น้ำ Naka แม่น้ำสายสำคัญของเกาะคิวชูออกไปสู่อ่าวฮากาตะ ผ่านเขต Nakasu ย่านโคมแดงที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะคิวชู และแหล่งบันเทิงอันมีชื่อเสียงของเมืองฟุกุโอกะ ครั้งนี้ผมเห็นหญิงสาวในคราบเครื่องสำอางและลิปสติกหนาเปื้อนหน้าเดินหัวเราะผ่านไปเป็นกลุ่ม อายไลเนอร์ที่เปื้อนเลอะจากขอบตาลงมาเกือบจะถึงแก้มของหญิงสาวนางหนึ่ง และกลิ่นแอลกอฮอล์ที่วิ่งมาแตะจมูก ทำให้ผมทราบว่าพวกเธอคงเพิ่งเลิกงาน ถัดไปอีกไม่ไกลเป็นชายวัยกลางคนกำลังยืนพิงเสาสำรอกอาหารและเครื่องดื่มเมื่อคืนออกมาอย่างไม่อายใคร … หรือ เขาอาจจะไม่ทันสังเกตว่ามีคนกำลังวิ่งผ่านไป แต่ก็ช่างเถอะเมื่อคืนเป็นวันศุกร์นี่นา คงเป็นเรื่องแปลกถ้าเช้าวันเสาร์ย่าน Nakasu ไม่มีคนเมาออกมาเดินเพ่นพ่านเสียบ้าง ผ่านย่าน Nakasu ผมวิ่งเลี้ยวซ้ายเลียบแม่น้ำ […]

[Read more →]

Tags:··········

เมื่อความจริงปรากฎว่า “ชายไทยกลัวเมีย” มาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา

September 15th, 2017 · Comments Off on เมื่อความจริงปรากฎว่า “ชายไทยกลัวเมีย” มาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา · ประวัติศาสตร์, ประวัติศาสตร์จีน, วัฒนธรรม, ศิลปะ-วรรณกรรม, หนังสือ

“ฤดูปีเดือนในเสี้ยมหลอก๊กไม่เที่ยง พื้นแผ่นดินก็เปียกแฉะ ชาวชนต้องอยู่เรือนเป็นหอสูง (เรือนโบราณที่มีชั้นบนชั้นล่าง ชั้นบนจีนเรียกว่าหอ) หลังคามุงด้วยไม้หมากเอาหวายผูก ที่มุงด้วยกระเบื้องก็มี เครื่องใช้ไม่มีโต๊ะ เก้าอี้และม้านั่ง ใช้แต่พรมกับเสื่อหวายปูพื้น ประชาชนนับถือเซกก่า (พุทธศาสนา) ผู้ชายบวชเป็นเจง (พระภิกษุ) ผู้หญิงบวชเป็นหนี (นางชี) ไปอยู่ตามวัด ผู้ที่มียศศักดิ์และมั่งมีนั้น เคารพหุด (นับถือพระภิกษุที่สำเร็จ) มีเงินทองถึงร้อยก็ทำทานกึ่งหนึ่งด้วยไม่มีความเสียดาย … การใช้จ่ายเงินทองสุดแล้วแต่ผู้หญิง ด้วยผู้หญิงมีสติปัญญา ผู้ชายที่เป็นสามีก็ต้องเชื่อฟัง” – – – ประเทศไทยในตำนานจีน (หน้าที่ 6-7) หลายวันก่อน เฟซบุ๊กเพจ Chuan An Books ของสำนักพิมพ์ชวนอ่าน นำลิงก์เอกสารเก่าแก่เรื่อง “ประเทศไทยในตำนานจีน” เป็นฉบับ PDF ความยาวทั้งสิ้น 62 หน้า มาเผยแพร่ … ผมได้อ่านดูแล้วเห็นว่าน่าสนใจดีจึงอยากนำบางส่วนมาเล่าสู่กันฟัง “ประเทศไทยในตำนานจีน” ฉบับนี้ตีบาร์โคดว่าเป็นของห้องสมุดมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (TULIB) จัดพิมพ์ขึ้นโดยกรมศิลปากรจากดำริของ นายพันเอก หลวงพรหมโยธี รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม เพื่อแจกจ่ายในงานฌาปนกิจศพของนายอึ้งยุกหลง […]

[Read more →]

Tags:·······

สึกิจิที่ไม่ได้มีแค่ “ปลา กับ ซูชิ” ตอนจบ

July 15th, 2016 · Comments Off on สึกิจิที่ไม่ได้มีแค่ “ปลา กับ ซูชิ” ตอนจบ · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, อาหาร, เศรษฐกิจ

ตลาดสึกิจิไม่ได้มีแค่ “ปลา” กับ “ซูชิ” …. อย่างที่เคยเล่าไปว่า ตลาดสึกิจิถูกแบ่งพื้นที่เป็นตลาดภายใน และตลาดภายนอก ตลาดภายในมีร้านค้าส่งปลา อาหารทะเล และสินค้าอื่นๆ ประมาณ 680 ร้าน ส่วนตลาดภายนอกมีร้านค้าประมาณ 400 ร้าน รวมแล้วมากกว่า 1,000 ร้าน ช่วงหลายปีหลังมานี้สึกิจิไม่อนุญาตให้นักท่องเที่ยวทั่วไปเดินเตร็ดเตร่เข้าไปยังตลาดด้านใน โดยยอมให้เฉพาะนักท่องเที่ยวที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น สาเหตุที่ต้องทำเช่นนี้ก็เพราะ นักท่องเที่ยวจำนวนไม่น้อยที่หลั่งไหลมาเยี่ยมชมตลาดแห่งนี้มักจะเข้าไปรบกวนการทำงาน ของผู้ปฏิบัติงานและพ่อค้า สังเกตได้จากรถสามล้อขนปลาแบบคนยืนขับที่แล่นไปมาอย่างขวักไขว่ ซึ่งหลายครั้งเกือบที่จะเฉี่ยวชนเอานักท่องเที่ยวที่มัวแต่ถ่ายรูป หรือ มัวแต่เซลฟี They have no manners. They take a picture without permission. พวกเขาไม่มีมารยาท พวกเขาถ่ายรูปโดยไม่ได้ขออนุญาต I want to bring fishes to my shop fast. ฉันต้องการจะเอาปลาไปส่งที่ร้านของฉันให้เร็วที่สุด   ผมเห็นป้ายข้างต้นตั้งแต่ปี 2553 เมื่อครั้งไปเยือนสึกิจิครั้งแรก […]

[Read more →]

Tags:····························

กินซูชิ บอกลา “สึกิจิ” ตอนที่ 2

July 8th, 2016 · Comments Off on กินซูชิ บอกลา “สึกิจิ” ตอนที่ 2 · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, วัฒนธรรม, อาหาร

“ศาสตร์ของการเสิร์ฟซูชิที่มีคุณภาพคือ หนึ่ง ต้องรู้ว่าปลาอะไรที่อยู่ในฤดูและปลาอะไรควรจะกินเวลาใด สอง แหล่งที่มาของปลาก็สำคัญ และ สามคือหาร้านขายปลาที่น่าเชื่อถือและสร้างความสัมพันธ์ระหว่างกันและกัน สามสิ่งนี้สำคัญที่สุด” – – – ทายาทแห่งร้านไดวะซูชิ   ฝนเดือนมิถุนายนของกรุงโตเกียวยังคงโปรยปราย ผมกดชัตเตอร์ถ่ายรูปป้ายสถานีสึกิจิ (Tsukiji Station; 築地駅) เพื่อบันทึกความทรงจำ ก่อนที่ตลาดปลาที่ใหญ่ที่สุดในโลกแห่งนี้จะถูกย้ายไปยังเขตโทโยสุ (Toyosu; 豊洲) ในเดือนพฤศจิกายน 2559 นี้เพื่อรองรับมหกรรมกีฬาโอลิมปิก ซึ่งโตเกียวจะเป็นเจ้าภาพในปี 2563 หรือ ค.ศ.2020 เขาว่าสาเหตุที่ต้องย้ายเพราะ สึกิจิเป็นตลาดเก่า ที่อยู่ใกล้ย่านดาวน์ทาวน์ของกรุงโตเกียวอย่างเช่น ย่านกินซ่ามากเกินไป อีกทั้งสาธารณูปโภคก็เสื่อมโทรม สู้ตลาดแห่งใหม่ที่โทโยสุไม่ได้ เพราะที่นั่นทั้งตลาดจะติดเครื่องปรับอากาศ นอกจากนี้สาธารณูปโภคด้านการขนส่ง-โลจิสติกส์ที่โทโยสุก็สะดวกสบาย และอยู่ห่างจากตลาดเดิมเพียงแค่ราวสองกิโลเมตร คำถามที่ผมและทุกคนสงสัยคือ เมื่อตลาดย้ายไป สึกิจิก็จะไม่ใช่ตลาดปลาอีกต่อไป แล้วเสน่ห์ของสึกิจิที่ต้องเปลี่ยนชื่อเป็นโทโยสุจะยังหลงเหลืออยู่สักเท่าไร? จากสถานีรถไฟใต้ดิน ผมเดินลัดเลาะไปบริเวณริมถนน ด้านขวาเป็นถนนชินโอฮาชิ ซ้ายเป็นร้านค้าบริเวณตลาดนอกของสึกิจิ ทั้งร้านผัก ผลไม้ ราเม็ง อาหารทะเล ร้านข้าวหน้า (ดงบุริ) ร้านเทมปุระ ฯลฯ … […]

[Read more →]

Tags:·······················

บอกลา “สึกิจิ” ตอนที่ 1

June 30th, 2016 · Comments Off on บอกลา “สึกิจิ” ตอนที่ 1 · กล้อง-ถ่ายภาพ, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, วัฒนธรรม, สื่อ, อาหาร, เศรษฐกิจ

04.30น. นาฬิกาปลุกดังขึ้น กลางโรงแรมเล็กๆ ในย่านอุเอะโนะ มหานครโตเกียว ผมเอื้อมมือไปปิดนาฬิกา ก่อนงัวเงียลุกขึ้นมาแปรงฟัน และล้างหน้าแบบลวกๆ ก่อนจะสวมเสื้อแจ็คเกตกันฝน หยิบกระเป๋ากล้องสะพายออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังสถานีโอกาชิมาชิ เพื่อที่จะจับรถไฟใต้ดินสายฮิบิยา ไปยังสถานีสึกิจิปลายทาง ปลายเดือนมิถุนายน 2559 โตเกียวชุ่มฉ่ำไปด้วยร่องรอยของน้ำฝน บรรยากาศเช้ามืดของกรุงโตเกียวแตกต่างจากช่วงเวลากลางวันอย่างสิ้นเชิง บนชานชลาสถานีรถไฟใต้ดินมีคนยืนอยู่ไม่กี่คน เมื่อขึ้นไปบนรถไฟที่มุ่งหน้าไปยังตลาดสึกิจิ ที่นั่งก็มีว่างให้จับจองเกือบทุกตู้ มีสาวๆ ในชุดกิโมโนคู่หนึ่งนอนสัปหงกอยู่ใกล้ที่นั่งริมประตูคล้ายว่าพวกเธอเหน็ดเหนื่อยมาทั้งคืนและกำลังอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน เมื่อพูดถึงชื่อ “สึกิจิ (Tsukiji; 築地市場)” เชื่อว่าคนไทยส่วนใหญ่ไม่รู้จักสถานที่แห่งนี้ แต่คนที่ชอบกินอาหารญี่ปุ่นอย่างปลาดิบ เชื่อว่าต้องเคยได้ยินชื่อ เพราะตลาดแห่งนี้ถือเป็นตลาดค้าส่งอาหารทะเลที่ใหญ่ที่สุดในโลก ที่มีนักท่องเที่ยวจากทั่วโลกมาเยือนปีละหลายล้านคน ร้านอาหารญี่ปุ่นในประเทศไทยหลายแห่งมักจะติดป้ายว่า “ปลานำเข้าตรงจากตลาดสึกิจิ สัปดาห์ละ X เที่ยว” อันเป็นการอ้างอิงถึงคุณภาพปลาว่าอยู่ในระดับดีที่สุด และจะทำให้สามารถตั้งราคาขายให้สูงขึ้นไปด้วยได้ ตลาดสึกิจิ ถือเป็นตลาดที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำสุมิดะ ใกล้ย่านใจกลางมหานครโตเกียว ติดกับย่านกินซ่า ย่านช้อปปิ้งระดับไฮเอนด์ชื่อดัง โดยพื้นที่ของตลาดมีขนาดใหญ่ถึง 230,000 ตารางเมตร หรือพอๆ กับพื้นที่ของสนามฟุตบอล 30 สนามเรียงต่อกัน ไม่เพียงมีขนาดใหญ่โตมโหฬาร แต่มูลค่าทางเศรษฐกิจของตลาดแห่งนี้ก็มโหฬารตามไปด้วย กล่าวคือ ทุกวันตลาดแห่งนี้มีการซื้อขายอาหารทะเลและสินค้าต่างๆ คิดเป็นมูลค่ากว่า 1,500 […]

[Read more →]

Tags:················

One Dish A Day 9 : เลดี้มาร์แชล กับ เครื่องทำไอศกรีมภายใน 5 นาที

March 19th, 2014 · Comments Off on One Dish A Day 9 : เลดี้มาร์แชล กับ เครื่องทำไอศกรีมภายใน 5 นาที · ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, อาหาร

แอกเนส เบอร์ธา มาร์แชล  (Agnes Bertha Marshall)

ตอนนี้สภาพอากาศของบ้านเรา ก็ย่างเข้าหน้าร้อนแล้ว เด็กๆ เริ่มปิดเทอม ที่สำนักงานผมเริ่มมีคุณพ่อ คุณแม่ คุณอา คุณน้า หอบลูกจูงหลานมาวิ่งเล่นกันในสำนักงาน สร้างความครึกครื้นและคึกคักให้พี่ป้าน้าอาไม่ใช่น้อย พอปิดเทอม เข้าหน้าร้อน ผมมักจะหวนย้อนไปนึกถึงกิจกรรมและของชอบในสมัยเด็กๆ ไม่ว่าจะเป็น การขี่จักรยานหอบว่าวไปเล่นกับพี่ๆ และเพื่อนบ้านที่บึงท้ายซอย, การเปิดสนามฟุตบอลโต๊ะเล็กเตะกันบนลานปูนที่ร้อนระอุหน้าบ้าน, การทำน้ำแข็งไสราดน้ำหวานเฮลส์บลูบอย และที่ขาดไม่ได้ก็คือ “การทำไอศกรีม” ทานกันเอง ยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ที่บ้านผมมีเครื่องทำไอศกรีมไฟฟ้าอย่างง่ายๆ ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ และไม่ซับซ้อน รูปทรงคล้ายๆ กับเครื่องทำไอศกรีมด้านล่างนี้ วิธีการทำแม้จะไม่ยุ่งยากคือ ใส่เครื่องปรุงทำไอศกรีมเหลวในหม้อตั้งไฟ คนให้ส่วนผสมเข้ากัน พักน้ำไอศกรีมให้เย็น ก่อนจะตั้งเครื่องด้วยการนำน้ำไอศกรีมใส่ลงไปในโถอลูมิเนียมตรงกลาง จากนั้นหยอดน้ำแข็งและเกลือเม็ดโดยรอบโถ และให้เครื่องปั่นหมุนโถไปรอบๆ จนน้ำไอศกรีมเหลวจับตัวกลายเป็นไอศกรีมเนื้อเนียน โดยระหว่างที่เครื่องปั่นเราต้องคอยใส่น้ำแข็งและเกลือเม็ดอยู่เสมอ โดยขั้นตอนการใส่น้ำแข็งและเกลือนี้เองมักจะทำให้พื้นครัวที่บ้านเลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำที่ละลายมาจากน้ำแข็งและเกลือเม็ด … แม้การทำไอศกรีมทานเองจะก่อให้เกิดความสกปรกเลอะเทอะ แต่แฝงก็มีความสนุกสนานของการทำ และรสหวานของไอศกรีมที่ยังติดตรึงอยู่ในใจถึงทุกวันนี้ ผมเคยสงสัยมาตลอด แต่ก็ไม่ได้ค้นคว้าสักทีว่าจริงๆ แล้วใครเป็นคนคิดค้นไอ้ “เจ้าเครื่องทำไอศกรีม” ที่สุดแสนจะอัจฉริยะนี้ขึ้น จนกระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้ได้ชมสารคดี Home Comforts โดย เจมส์ มาร์ติน รายการที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์บีบีซี โดยตอนหนึ่งรายการได้เชิญ […]

[Read more →]

Tags:·········

One Dish A Day 5 : ข้าวต้มทะเลบ้านพระอาทิตย์ สูตรสนธิ ลิ้มทองกุล

October 13th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 5 : ข้าวต้มทะเลบ้านพระอาทิตย์ สูตรสนธิ ลิ้มทองกุล · กล้อง-ถ่ายภาพ, ครอบครัว, ชีวิต-สังคม, วัฒนธรรม, อาหาร

008-IMG_0590-web

     Eat breakfast like a king, lunch like a prince, and dinner like a pauper. – Adelle Davis      จงกินอาหารเช้าอย่างราชา กินอาหารกลางวันราวกับเจ้าชาย และกินอาหารเย็นให้เหมือนกับยาจก – อเดล เดวิส นักโภชนาการหญิงชาวอเมริกัน วันนี้ผมจะพูดถึงอาหารเช้าแบบคลาสสิกอีกอย่างที่เชื่อว่าเมื่อพูดคำว่าอาหารเช้า เกือบทุกคนต้องนึกถึงเมนูนี้ … นั่นคือ “ข้าวต้ม” ข้าวต้มถือเป็นอาหารสารพัดนึก เพราะนอกจากจะสามารถเอาขึ้นโต๊ะเป็นอาหารเช้าชั้นดีได้แล้ว พอแดดร่มลมตกตะวันลาจากฟากฟ้าสุราลัย “ข้าวต้มรอบดึก” ก็ยังเป็นอาหารยอดฮิตที่สามารถหารับประทานได้เกือบทุกหัวระแหงของประเทศไทย นอกจากนี้เวลาเจ็บไข้ได้ป่วย อาหารที่เซฟที่สุด ฮิตที่สุดสำหรับคนป่วยก็หนีไม่พ้นข้าวต้ม เพราะเป็นอาหารที่ทั้งย่อยง่าย ทั้งยังมีคุณค่าทางโภชนาการสูงเมื่อจับคู่เข้ากับวัตถุดิบประเภทอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นหมู เห็ด เป็ด ไก่ ฯลฯ  ขณะที่วิธีทำก็ง่ายแสนง่าย หลายปีก่อน ตอนที่ผมกับภรรยายังใช้ชีวิตอยู่ที่ปักกิ่ง … ทุกเช้าวันเสาร์ นับเป็นเวลาต่อเนื่องกว่า 2 […]

[Read more →]

Tags:················

One Dish A Day 2 : ไข่กระทะ กับ สภากาแฟ

September 20th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 2 : ไข่กระทะ กับ สภากาแฟ · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ท่องเที่ยว, อาหาร, ไอที - เทคโนโลยี

ชุดไข่กระทะ ร้านเฮี้ยะไถ่กี่

คนในเมืองใหญ่มักจะมีข้ออ้างในการไม่ทำโน่น ไม่ทำนี่ เช่น มาสายเพราะรถติด ไม่ไปออกกำลังเพราะฝนตก กลับบ้านดึกเพราะรถเมล์ไม่มา-รถตู้ไม่จอด ส่งงานไม่ทันเพราะไฟดับ-เน็ตเน่า ฯลฯ ส่วนตัวผมเองก็ติดนิสัย “ขี้อ้าง” ข้างต้นบางข้อเช่นกัน หลายปีก่อน หนึ่งในข้ออ้างที่ผมพร่ำบอกกับตัวเองเป็นประจำเพื่อกลบเกลื่อนความเสียนิสัยของตัวเองก็คือ “ผมไม่กินข้าวเช้า เพราะผมตื่นสาย!” ครับ ผมมักจะใช้ข้ออ้างของการประกอบอาชีพนักข่าวมากล่อมตัวเองว่า ผมทำงานดึก นอนสักประมาณ ตี 1 หรือ ตี 2 และผมตื่นประมาณ 7 หรือบางครั้ง 8 โมงเช้า ผมเลยไม่กินข้าวเช้า โดยมักจะอ้างกับตัวเองว่า ชีวิตนักข่าวเป็นชีวิตที่ไม่มีตารางเวลาแน่ชัด แทบจะไม่มีวันหยุด (อย่างมากก็สัปดาห์ละ 1 วัน) แทบจะไม่มีวันหยุดตามเทศกาล ไม่มีค่าล่วงเวลา ไม่มีค่าเสี่ยงภัย ไม่มีเวลาเป็นตัวของตัวเอง ฯลฯ อย่างไรก็ตาม เมื่อ 4-5 ปีก่อน ครั้งที่ผมถูกมอบหมายให้เป็นโปรดิวเซอร์รายการเช้าทาง ASTV ที่ออกอากาศเวลา 6.00-7.00น. ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ ทำให้ตารางชีวิตประจำวันของผมเปลี่ยนแปลงไปหมด กล่าวคือ ต้องเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นคนตื่นเช้ามาก … คือ […]

[Read more →]

Tags:··················