ดวงตาของหัวใจ

หาก 'ดวงตา' คือหน้าต่างของหัวใจมนุษย์ … 'ภาพถ่าย' ก็คือดวงตาของหัวใจผม

ดวงตาของหัวใจ

Entries Tagged as 'One Dish A Day'

One Dish A Day 9 : เลดี้มาร์แชล กับ เครื่องทำไอศกรีมภายใน 5 นาที

March 19th, 2014 · Comments Off on One Dish A Day 9 : เลดี้มาร์แชล กับ เครื่องทำไอศกรีมภายใน 5 นาที · ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, อาหาร

แอกเนส เบอร์ธา มาร์แชล  (Agnes Bertha Marshall)

ตอนนี้สภาพอากาศของบ้านเรา ก็ย่างเข้าหน้าร้อนแล้ว เด็กๆ เริ่มปิดเทอม ที่สำนักงานผมเริ่มมีคุณพ่อ คุณแม่ คุณอา คุณน้า หอบลูกจูงหลานมาวิ่งเล่นกันในสำนักงาน สร้างความครึกครื้นและคึกคักให้พี่ป้าน้าอาไม่ใช่น้อย พอปิดเทอม เข้าหน้าร้อน ผมมักจะหวนย้อนไปนึกถึงกิจกรรมและของชอบในสมัยเด็กๆ ไม่ว่าจะเป็น การขี่จักรยานหอบว่าวไปเล่นกับพี่ๆ และเพื่อนบ้านที่บึงท้ายซอย, การเปิดสนามฟุตบอลโต๊ะเล็กเตะกันบนลานปูนที่ร้อนระอุหน้าบ้าน, การทำน้ำแข็งไสราดน้ำหวานเฮลส์บลูบอย และที่ขาดไม่ได้ก็คือ “การทำไอศกรีม” ทานกันเอง ยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ที่บ้านผมมีเครื่องทำไอศกรีมไฟฟ้าอย่างง่ายๆ ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ และไม่ซับซ้อน รูปทรงคล้ายๆ กับเครื่องทำไอศกรีมด้านล่างนี้ วิธีการทำแม้จะไม่ยุ่งยากคือ ใส่เครื่องปรุงทำไอศกรีมเหลวในหม้อตั้งไฟ คนให้ส่วนผสมเข้ากัน พักน้ำไอศกรีมให้เย็น ก่อนจะตั้งเครื่องด้วยการนำน้ำไอศกรีมใส่ลงไปในโถอลูมิเนียมตรงกลาง จากนั้นหยอดน้ำแข็งและเกลือเม็ดโดยรอบโถ และให้เครื่องปั่นหมุนโถไปรอบๆ จนน้ำไอศกรีมเหลวจับตัวกลายเป็นไอศกรีมเนื้อเนียน โดยระหว่างที่เครื่องปั่นเราต้องคอยใส่น้ำแข็งและเกลือเม็ดอยู่เสมอ โดยขั้นตอนการใส่น้ำแข็งและเกลือนี้เองมักจะทำให้พื้นครัวที่บ้านเลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำที่ละลายมาจากน้ำแข็งและเกลือเม็ด … แม้การทำไอศกรีมทานเองจะก่อให้เกิดความสกปรกเลอะเทอะ แต่แฝงก็มีความสนุกสนานของการทำ และรสหวานของไอศกรีมที่ยังติดตรึงอยู่ในใจถึงทุกวันนี้ ผมเคยสงสัยมาตลอด แต่ก็ไม่ได้ค้นคว้าสักทีว่าจริงๆ แล้วใครเป็นคนคิดค้นไอ้ “เจ้าเครื่องทำไอศกรีม” ที่สุดแสนจะอัจฉริยะนี้ขึ้น จนกระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้ได้ชมสารคดี Home Comforts โดย เจมส์ มาร์ติน รายการที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์บีบีซี โดยตอนหนึ่งรายการได้เชิญ […]

[Read more →]

Tags:·········

One Dish A Day 8 : ท่องยุทธจักรราเม็งผ่าน “ไอ้หนุ่มราเม็ง”

December 19th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 8 : ท่องยุทธจักรราเม็งผ่าน “ไอ้หนุ่มราเม็ง” · ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, หนังสือ, อาหาร

001-Raamen-Hakkenden-web

30 กว่าปีที่แล้ว ในซอยบ้านพ่อกับแม่ของผมย่านลาดพร้าว สมัยที่กลิ่นอายของความเป็นเมืองหลวงยังไม่คุกคามเข้าถึงมากเท่าทุกวันนี้ เพราะที่ท้ายซอยจะมีบึงขนาดใหญ่ให้ผมกับพี่ๆ และเพื่อนบ้านขี่จักรยานไปเที่ยวเล่น หรือ ในช่วงหน้าร้อนก็หาว่าวไปโต้ลมเล่นจนว่าวหล่นไปกลางบึง ขณะที่บริเวณริมบึงจะมีกระท่อมเล็กๆ ที่เจ้าของรับฟืนเพื่อเอามาเผาถ่านขาย ในยุคที่พวกเรายังคงได้ยินเสียง “ป๊อกแป๊กๆ” ของกรับไม้ หรือ “ติ๊งตั๊ง” ของกระดิ่ง จากรถขายน้ำแข็งไส รถเข็นขายไอติม รถถีบขายบะหมี่เกี๊ยว รวมไปถึงลุงแก่ๆ ที่น่องของแกปูดโปนไปด้วยเส้นเลือด เพราะการแบกถังย้อมผ้าใบเขื่องเร่ให้บริการย้อมผ้าตามตรอกซอกซอย ข้างบ้านของเราเป็นร้านขายของชำที่ดำเนินการโดยอาเฮียกับอาซ้อคู่หนึ่ง บ้านหลังนี้จะผิดแปลกกว่าบ้านทั่วๆ ไปในหมู่บ้านตรงที่บ้านหลังนี้ตั้งอยู่บริเวณหัวมุม และหน้าบ้านมีประตูเหล็กยืด เหมือนตึกห้องแถวที่มีบริเวณกินพื้นที่ราว 1 ใน 4 ของบ้าน ร้านขายของชำหรือโชห่วยข้างบ้านมีขายของทุกอย่างตั้งแต่น้ำดื่ม ขนมขบเคี้ยว รถพลาสติก ปืนฉีดน้ำ ตุ๊กตากระดาษ สบู่ ยาสีฟัน ของใช้ในชีวิตประจำวัน รวมไปหนังสือการ์ตูนมือสอง หนังสือการ์ตูนเก่า ที่มีแมจิกสีดำเขียนราคาไว้บนปกตั้งแต่ 1 บาท ไปจนถึง 3 บาท ถือเป็นแม่เหล็กดึงดูดสำคัญชิ้นหนึ่งของผมกับพี่ๆ ก็ว่าได้ ในยุคที่อินเทอร์เน็ตยังไม่เกิด และเด็กๆ ในบ้านไม่ได้รับอนุญาตให้ดูโทรทัศน์ (เนื่องจากพ่อกับแม่กลัวว่าลูกๆ จะไม่อ่านหนังสือเรียน) นอกจากหนังสือเรียนและหนังสือสารานุกรมแล้ว […]

[Read more →]

Tags:·········

One Dish A Day 7 : Gogyo สุดยอดราเม็งน้ำดำแห่งเกียวโต

November 22nd, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 7 : Gogyo สุดยอดราเม็งน้ำดำแห่งเกียวโต · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, อาหาร

cover-IMG_3442-Gogyo

พอเริ่มเข้าสู่ปลายปี ต่างประเทศอากาศเริ่มหนาว ฤดูกาลผลัดเปลี่ยนเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ เพื่อนฝูง-มิตรสหาย ของผมจำนวนไม่น้อยต่างหนีไปเที่ยวญี่ปุ่นกันเป็นว่าเล่น เนื่องจากตั้งแต่กลางปี 2556 ที่ผ่านมารัฐบาลญี่ปุ่นเพิ่งเปิดฟรีวีซ่า 15 วัน ให้กับนักท่องเที่ยวไทย ทำให้ผมนึกถึงการเขียนเกี่ยวกับอาหารญี่ปุ่นขึ้นมาหลายอย่าง ก่อนหน้านี้ บล็อกนี้ว่ากันถึงเรื่องเส้นๆ มาต่อเนื่องสองตอน คือ “ตอนที่ 3 : ก๋วยเตี๋ยวหมูข้างวัดเอี่ยมฯ” กับ “ตอนที่ 4 : คนกินเส้น” ทำให้เมื่อจะเขียนถึงอาหารญี่ปุ่นก็เลยอดไม่ได้ที่จะเขียนถึงเรื่องอาหารเส้นยอดนิยมของชาวญี่ปุ่นอย่าง “ราเม็ง” ราเม็ง (Ramen) เป็นอาหารประจำชาติของชาวญี่ปุ่น ที่ได้รับอิทธิพลมาจากบะหมี่ของประเทศจีน โดยมาจากภาษาจีนที่เรียกว่า ลาเมี่ยน (拉面) ซึ่งแปลว่า “เส้นที่ถูกดึง” ส่วนชาวเกาหลีก็เรียกอาหารประเภทเดียวกันนี้ว่า Ramyeon (ซึ่งผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคนเกาหลีเขาออกเสียงว่าอย่างไร) แต่ที่แน่ๆ คือน่าจะมีรากศัพท์มาจากภาษาจีนเช่นเดียวกัน ราเม็งหลั่งไหลเข้าสู่ญี่ปุ่นพร้อมกับวัฒนธรรมจีนในช่วงการปฏิรูปสมัยเมจิ (ค.ศ. 1868-1912) อย่างไรก็ตามเมื่อบะหมี่จีนเข้ามาในญี่ปุ่นก็เกิดการปรุงแต่งด้วยวัตถุดิบท้องถิ่นของชาวญี่ปุ่น เช่น โชยุและเต้าเจี้ยวญี่ปุ่น จนในที่สุดกลายเป็นอาหารจีนในญี่ปุ่นที่ผิดแผกแตกต่างไปจากต้นฉบับอย่างมาก หลังจากที่ญี่ปุ่นเปิดการค้าเสรีอย่างเป็นทางการโดยโชกุนโทคุกาวะ ไชน่าทาวน์ก็ถูกสร้างขึ้นตามเมืองท่าต่างๆ ในญี่ปุ่น เช่น โยโกฮาม่า ฮาโกดาเตะ โกเบ […]

[Read more →]

Tags:···········

One Dish A Day 6 : เต้าหู้ยี้

November 13th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 6 : เต้าหู้ยี้ · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, อาหาร

เต้าหู้ยี้ขาว (ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต)

          รมต.เต้าหู้ยี้ (…ยี้)           รมต.เต้าหู้ยี้ (…ยี้)           ครม.เต้าหู้ยี้ ยี้..ยี่…ยี้           ประชาชนหาเช้ากินค่ำ           ตากแดดตัวดำจำไว้ให้ดี           เลือกตั้งผ่านไปแต่ละที           ใครเล่าได้ดี ใครที่ยังยากจน ตอนนี้พูดถึง “เต้าหู้ยี้” หลายคนอาจย้อนนึกไปถึงเพลงเต้าหู้ยี้ เพลงจิกกัดนักการเมืองของคาราบาวที่ออกมาตั้งเกือบ 30 ปีก่อนแล้วแต่วันนี้ในเนื้อหาก็ยังแฝงไว้ด้วยความจริง ราวกับเป็นเพลงที่เพิ่งถูกเขียนขึ้นเมื่อวานนี้ แม้ว่าการเมือง ณ เดือนพฤศจิกายน 2556 จะมีความร้อนแรง ส่วนวิถีชีวิตของประชาชนเดินดินกินข้าวแกงก็ร้อนรุ่มด้วยค่าครองชีพที่ถีบตัวพุ่งสูงขึ้นในเกือบทุกแง่มุม แต่ผมก็ยังยืนยันว่าจะใช้พื้นที่บล็อกเล็กๆ ตรงนี้เขียนถึงเรื่องอาหารการกินเป็นสำคัญ … […]

[Read more →]

Tags:········

One Dish A Day 5 : ข้าวต้มทะเลบ้านพระอาทิตย์ สูตรสนธิ ลิ้มทองกุล

October 13th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 5 : ข้าวต้มทะเลบ้านพระอาทิตย์ สูตรสนธิ ลิ้มทองกุล · กล้อง-ถ่ายภาพ, ครอบครัว, ชีวิต-สังคม, วัฒนธรรม, อาหาร

008-IMG_0590-web

     Eat breakfast like a king, lunch like a prince, and dinner like a pauper. – Adelle Davis      จงกินอาหารเช้าอย่างราชา กินอาหารกลางวันราวกับเจ้าชาย และกินอาหารเย็นให้เหมือนกับยาจก – อเดล เดวิส นักโภชนาการหญิงชาวอเมริกัน วันนี้ผมจะพูดถึงอาหารเช้าแบบคลาสสิกอีกอย่างที่เชื่อว่าเมื่อพูดคำว่าอาหารเช้า เกือบทุกคนต้องนึกถึงเมนูนี้ … นั่นคือ “ข้าวต้ม” ข้าวต้มถือเป็นอาหารสารพัดนึก เพราะนอกจากจะสามารถเอาขึ้นโต๊ะเป็นอาหารเช้าชั้นดีได้แล้ว พอแดดร่มลมตกตะวันลาจากฟากฟ้าสุราลัย “ข้าวต้มรอบดึก” ก็ยังเป็นอาหารยอดฮิตที่สามารถหารับประทานได้เกือบทุกหัวระแหงของประเทศไทย นอกจากนี้เวลาเจ็บไข้ได้ป่วย อาหารที่เซฟที่สุด ฮิตที่สุดสำหรับคนป่วยก็หนีไม่พ้นข้าวต้ม เพราะเป็นอาหารที่ทั้งย่อยง่าย ทั้งยังมีคุณค่าทางโภชนาการสูงเมื่อจับคู่เข้ากับวัตถุดิบประเภทอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นหมู เห็ด เป็ด ไก่ ฯลฯ  ขณะที่วิธีทำก็ง่ายแสนง่าย หลายปีก่อน ตอนที่ผมกับภรรยายังใช้ชีวิตอยู่ที่ปักกิ่ง … ทุกเช้าวันเสาร์ นับเป็นเวลาต่อเนื่องกว่า 2 […]

[Read more →]

Tags:················

One Dish A Day 4 : คนกินเส้น

October 5th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 4 : คนกินเส้น · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, อาหาร

ภาพหาบก๋วยเตี๋ยว (จาก www.tobacco.gov.cn)

พอว่ากันถึงเรื่อง “ก๋วยเตี๋ยว” ด้วยความอยากรู้อยากเห็นส่วนตัว ผมจึงไปสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับเรื่อง “ก๋วยเตี๋ยว” มาแบ่งปันกันเพิ่มเติม ก่อนอื่นสารภาพเลยว่า ผมเองเข้าใจผิดมาตลอดว่า “ก๋วยเตี๋ยว” นั้นแปลเป็นภาษาจีนว่า เมี่ยนเถียว (面条) แต่ความจริงก็คือ ก๋วยเตี๋ยวเป็นภาษาจีนแต้จิ๋ว (เฉาโจว; 潮州) โดยภาษาจีนกลางนั้นออกเสียงว่า กั่วเถียว (粿条) [1] กั่ว (粿; guǒ) ที่ในภาษาแต้จิ๋วอ่านออกเสียงว่า “ก๋วย หรือ ก๊วย” นั้นมีความหมายว่า สิ่งที่ทำมาจากข้าวเจ้า เถียว (条; tiáo) หรือที่เราอ่านว่า “เตี๋ยว” นั้นแปลว่าเส้น ดังนั้นเมื่อนำคำสองคำมารวมกันจึงมีความหมายว่า “เส้นที่ทำมาจากแป้งข้าวเจ้า” ซึ่งมีความแตกต่างจาก “เมี่ยน” หรือ “เมี่ยนเถียว” ซึ่งน่าจะใกล้เคียงกับเส้นของอาหารอย่าง “บะหมี่” มากกว่า เพราะเมี่ยนนั้นใช้ส่วนประกอบที่ทำมาจากแป้งสาลีเป็นหลัก มิใช่แป้งข้าวเจ้า ชาวจีนคิดค้นและนิยมอาหารประเภทเส้นมาเนิ่นนานหลายพันปี โดยเดิมทีเรียกว่า “ทังปิ่ง (汤饼)” หรือ “ก้อนแป้งที่ลวกให้สุกในน้ำแกง” โดยแต่ละยุคแต่ละสมัยก็มีการประดิษฐ์คิดค้นอาหารจากก้อนแป้งที่ลวกให้สุกในน้ำแกงขึ้นมาหลายรูปแบบ โดยใช้ชื่อแตกต่างกันไป ดังนั้นในประเทศจีนคำว่า […]

[Read more →]

Tags:···················

One Dish A Day 2 : ไข่กระทะ กับ สภากาแฟ

September 20th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 2 : ไข่กระทะ กับ สภากาแฟ · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ท่องเที่ยว, อาหาร, ไอที - เทคโนโลยี

ชุดไข่กระทะ ร้านเฮี้ยะไถ่กี่

คนในเมืองใหญ่มักจะมีข้ออ้างในการไม่ทำโน่น ไม่ทำนี่ เช่น มาสายเพราะรถติด ไม่ไปออกกำลังเพราะฝนตก กลับบ้านดึกเพราะรถเมล์ไม่มา-รถตู้ไม่จอด ส่งงานไม่ทันเพราะไฟดับ-เน็ตเน่า ฯลฯ ส่วนตัวผมเองก็ติดนิสัย “ขี้อ้าง” ข้างต้นบางข้อเช่นกัน หลายปีก่อน หนึ่งในข้ออ้างที่ผมพร่ำบอกกับตัวเองเป็นประจำเพื่อกลบเกลื่อนความเสียนิสัยของตัวเองก็คือ “ผมไม่กินข้าวเช้า เพราะผมตื่นสาย!” ครับ ผมมักจะใช้ข้ออ้างของการประกอบอาชีพนักข่าวมากล่อมตัวเองว่า ผมทำงานดึก นอนสักประมาณ ตี 1 หรือ ตี 2 และผมตื่นประมาณ 7 หรือบางครั้ง 8 โมงเช้า ผมเลยไม่กินข้าวเช้า โดยมักจะอ้างกับตัวเองว่า ชีวิตนักข่าวเป็นชีวิตที่ไม่มีตารางเวลาแน่ชัด แทบจะไม่มีวันหยุด (อย่างมากก็สัปดาห์ละ 1 วัน) แทบจะไม่มีวันหยุดตามเทศกาล ไม่มีค่าล่วงเวลา ไม่มีค่าเสี่ยงภัย ไม่มีเวลาเป็นตัวของตัวเอง ฯลฯ อย่างไรก็ตาม เมื่อ 4-5 ปีก่อน ครั้งที่ผมถูกมอบหมายให้เป็นโปรดิวเซอร์รายการเช้าทาง ASTV ที่ออกอากาศเวลา 6.00-7.00น. ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ ทำให้ตารางชีวิตประจำวันของผมเปลี่ยนแปลงไปหมด กล่าวคือ ต้องเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นคนตื่นเช้ามาก … คือ […]

[Read more →]

Tags:··················

One Dish A Day 1 : จานแรก

September 14th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 1 : จานแรก · กล้อง-ถ่ายภาพ, ครอบครัว, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ไอที - เทคโนโลยี

002-IMG_3052-800px

ว่ากันว่า ยุคนี้สมัยนี้มนุษย์โลก ถ่ายรูปกันเป็นบ้าเป็นหลัง ถ่ายรูปท้องฟ้า ถ่ายรูปสายน้ำ ถ่ายรูปหมา-แมว ถ่ายรูปเท้าตัวเองเวลาไม่มีอะไรทำ ถ่ายรูปตัวเองทำท่าคิกขุ-แอ๊บแบ๊ว ถ่ายรูปกันแม้แต่เวลานั่งอุจจาระ เพื่ออัปโหลดลงโซเชียลเน็ตเวิร์กโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เฟซบุ๊ก หรือ อินสตาแกรม ฯลฯ อินสตาแกรม (Instagram) ระบุว่า ณ พ.ศ.นี้ (พ.ศ.2556, ค.ศ.2013) ทุกๆ นาที มีรูปอัปโหลดขึ้นอินสตาแกรมเฉลี่ยมากถึง 27,800 ภาพ ซึ่งหากคิดเป็นชั่วโมงก็ 27,800×60 = 1,668,000 ภาพ/ชั่วโมง หรือหากคิดเป็นวันก็เท่ากับ 1,668,000×24 ก็ประมาณ 40,000,000 ภาพ/วัน (อ่านว่า “สี่สิบล้านภาพ” ต่อวัน เผื่อใครจะขี้เกียจนับเลขศูนย์) หรือหากคิดเป็นเดือนที่มีเฉลี่ยเดือนละ 30 วัน ก็เท่ากับ 40 ล้านx30 = 1,200 ล้านภาพ/เดือน หรือ ถ้าคิดเป็นปีก็เอา 1,200 ล้านx12 เดือน ก็จะเท่ากับประมาณ […]

[Read more →]

Tags:············