ดวงตาของหัวใจ

หาก 'ดวงตา' คือหน้าต่างของหัวใจมนุษย์ … 'ภาพถ่าย' ก็คือดวงตาของหัวใจผม

ดวงตาของหัวใจ

Entries Tagged as 'Ramen'

One Dish A Day 8 : ท่องยุทธจักรราเม็งผ่าน “ไอ้หนุ่มราเม็ง”

December 19th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 8 : ท่องยุทธจักรราเม็งผ่าน “ไอ้หนุ่มราเม็ง” · ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, หนังสือ, อาหาร

001-Raamen-Hakkenden-web

30 กว่าปีที่แล้ว ในซอยบ้านพ่อกับแม่ของผมย่านลาดพร้าว สมัยที่กลิ่นอายของความเป็นเมืองหลวงยังไม่คุกคามเข้าถึงมากเท่าทุกวันนี้ เพราะที่ท้ายซอยจะมีบึงขนาดใหญ่ให้ผมกับพี่ๆ และเพื่อนบ้านขี่จักรยานไปเที่ยวเล่น หรือ ในช่วงหน้าร้อนก็หาว่าวไปโต้ลมเล่นจนว่าวหล่นไปกลางบึง ขณะที่บริเวณริมบึงจะมีกระท่อมเล็กๆ ที่เจ้าของรับฟืนเพื่อเอามาเผาถ่านขาย ในยุคที่พวกเรายังคงได้ยินเสียง “ป๊อกแป๊กๆ” ของกรับไม้ หรือ “ติ๊งตั๊ง” ของกระดิ่ง จากรถขายน้ำแข็งไส รถเข็นขายไอติม รถถีบขายบะหมี่เกี๊ยว รวมไปถึงลุงแก่ๆ ที่น่องของแกปูดโปนไปด้วยเส้นเลือด เพราะการแบกถังย้อมผ้าใบเขื่องเร่ให้บริการย้อมผ้าตามตรอกซอกซอย ข้างบ้านของเราเป็นร้านขายของชำที่ดำเนินการโดยอาเฮียกับอาซ้อคู่หนึ่ง บ้านหลังนี้จะผิดแปลกกว่าบ้านทั่วๆ ไปในหมู่บ้านตรงที่บ้านหลังนี้ตั้งอยู่บริเวณหัวมุม และหน้าบ้านมีประตูเหล็กยืด เหมือนตึกห้องแถวที่มีบริเวณกินพื้นที่ราว 1 ใน 4 ของบ้าน ร้านขายของชำหรือโชห่วยข้างบ้านมีขายของทุกอย่างตั้งแต่น้ำดื่ม ขนมขบเคี้ยว รถพลาสติก ปืนฉีดน้ำ ตุ๊กตากระดาษ สบู่ ยาสีฟัน ของใช้ในชีวิตประจำวัน รวมไปหนังสือการ์ตูนมือสอง หนังสือการ์ตูนเก่า ที่มีแมจิกสีดำเขียนราคาไว้บนปกตั้งแต่ 1 บาท ไปจนถึง 3 บาท ถือเป็นแม่เหล็กดึงดูดสำคัญชิ้นหนึ่งของผมกับพี่ๆ ก็ว่าได้ ในยุคที่อินเทอร์เน็ตยังไม่เกิด และเด็กๆ ในบ้านไม่ได้รับอนุญาตให้ดูโทรทัศน์ (เนื่องจากพ่อกับแม่กลัวว่าลูกๆ จะไม่อ่านหนังสือเรียน) นอกจากหนังสือเรียนและหนังสือสารานุกรมแล้ว […]

[Read more →]

Tags:·········

One Dish A Day 7 : Gogyo สุดยอดราเม็งน้ำดำแห่งเกียวโต

November 22nd, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 7 : Gogyo สุดยอดราเม็งน้ำดำแห่งเกียวโต · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, อาหาร

cover-IMG_3442-Gogyo

พอเริ่มเข้าสู่ปลายปี ต่างประเทศอากาศเริ่มหนาว ฤดูกาลผลัดเปลี่ยนเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ เพื่อนฝูง-มิตรสหาย ของผมจำนวนไม่น้อยต่างหนีไปเที่ยวญี่ปุ่นกันเป็นว่าเล่น เนื่องจากตั้งแต่กลางปี 2556 ที่ผ่านมารัฐบาลญี่ปุ่นเพิ่งเปิดฟรีวีซ่า 15 วัน ให้กับนักท่องเที่ยวไทย ทำให้ผมนึกถึงการเขียนเกี่ยวกับอาหารญี่ปุ่นขึ้นมาหลายอย่าง ก่อนหน้านี้ บล็อกนี้ว่ากันถึงเรื่องเส้นๆ มาต่อเนื่องสองตอน คือ “ตอนที่ 3 : ก๋วยเตี๋ยวหมูข้างวัดเอี่ยมฯ” กับ “ตอนที่ 4 : คนกินเส้น” ทำให้เมื่อจะเขียนถึงอาหารญี่ปุ่นก็เลยอดไม่ได้ที่จะเขียนถึงเรื่องอาหารเส้นยอดนิยมของชาวญี่ปุ่นอย่าง “ราเม็ง” ราเม็ง (Ramen) เป็นอาหารประจำชาติของชาวญี่ปุ่น ที่ได้รับอิทธิพลมาจากบะหมี่ของประเทศจีน โดยมาจากภาษาจีนที่เรียกว่า ลาเมี่ยน (拉面) ซึ่งแปลว่า “เส้นที่ถูกดึง” ส่วนชาวเกาหลีก็เรียกอาหารประเภทเดียวกันนี้ว่า Ramyeon (ซึ่งผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคนเกาหลีเขาออกเสียงว่าอย่างไร) แต่ที่แน่ๆ คือน่าจะมีรากศัพท์มาจากภาษาจีนเช่นเดียวกัน ราเม็งหลั่งไหลเข้าสู่ญี่ปุ่นพร้อมกับวัฒนธรรมจีนในช่วงการปฏิรูปสมัยเมจิ (ค.ศ. 1868-1912) อย่างไรก็ตามเมื่อบะหมี่จีนเข้ามาในญี่ปุ่นก็เกิดการปรุงแต่งด้วยวัตถุดิบท้องถิ่นของชาวญี่ปุ่น เช่น โชยุและเต้าเจี้ยวญี่ปุ่น จนในที่สุดกลายเป็นอาหารจีนในญี่ปุ่นที่ผิดแผกแตกต่างไปจากต้นฉบับอย่างมาก หลังจากที่ญี่ปุ่นเปิดการค้าเสรีอย่างเป็นทางการโดยโชกุนโทคุกาวะ ไชน่าทาวน์ก็ถูกสร้างขึ้นตามเมืองท่าต่างๆ ในญี่ปุ่น เช่น โยโกฮาม่า ฮาโกดาเตะ โกเบ […]

[Read more →]

Tags:···········