ดวงตาของหัวใจ

หาก 'ดวงตา' คือหน้าต่างของหัวใจมนุษย์ … 'ภาพถ่าย' ก็คือดวงตาของหัวใจผม

ดวงตาของหัวใจ

วิ่งรอบวัง Tokyo Imperial Palace

May 20th, 2015 · No Comments · กล้อง-ถ่ายภาพ, กีฬา, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, วัฒนธรรม

000-IMG_7449-web

       “ในการวิ่งระยะไกล คู่ต่อสู้หนึ่งเดียวที่คุณต้องเอาชนะคือตัวคุณเอง วิถีที่คุณคุ้นเคย (In long-distance running the only opponent you have to beat is yourself, the way you used to be)”ฮารุกิ มูราคามิ

       ผมเป็นคนชอบออกกำลังกายด้วยการวิ่ง แม้ผมจะไม่ใช่คนวิ่งไวและไม่ใช่คนวิ่งเก่งขนาดไปลงแข่งวิ่งมาราธอน แต่เหตุผลสำคัญหลักของการออกวิ่งเป็นประจำก็คือ “การวิ่ง” ทำให้ผมได้ออกกำลังกายตามตารางเวลาและโอกาส ที่ชีวิตประจำวันจะเอื้ออำนวย โดยไม่ต้องไปอ้างอิงกับตารางเวลาของใครๆ

       หลายปีที่ผ่านมา ปกติแล้วทุกๆ สัปดาห์ผมจะใช้เวลาก่อนกลับบ้าน ช่วงเย็นแวะจอดรถในซอยสุโขทัย เพื่อไปวิ่งรอบๆ พระราชวังสวนจิตรลดาที่มีความยาวประมาณ 3.4 กิโลเมตรต่อหนึ่งรอบ ส่วนวันเสาร์-อาทิตย์นั้น ผมมักจะแวะไปวิ่งที่สวนจตุจักร หรือรอบหมู่บ้าน โดยหากฝนตกก็จะไปวิ่งที่สถานออกกำลังกายใกล้บ้าน

       หากต้องไปธุระต่างจังหวัด หรือ เดินทางไปต่างประเทศ ผมก็มักจะพกเสื้อ กางเกง และรองเท้าที่เหมาะกับการวิ่งไปด้วย โดยเวลาไปต่างประเทศช่วงที่เหมาะที่สุดสำหรับการออกไปวิ่งก็คือ ช่วงเช้าตรู่ ตี 5 หรือก่อน 6 โมงเช้า ในช่วงที่ผู้คนส่วนใหญ่ในเมืองนั้นๆ ยังคงหลับใหลอยู่

       การออกวิ่งตอนเช้าๆ ณ พื้นที่ต่างถิ่น ดินแดนต่างบ้านต่างเมือง นอกจากจะเป็นโอกาสดีที่จะได้สูดอากาศบริสุทธิ์แล้ว เรายังมีโอกาสได้สัมผัสกับทิวทัศน์ และวิถีของผู้คนและเมืองที่ในเวลากลางวัน หรือ ช่วงหัวค่ำ เราจะไม่มีทางได้สัมผัส

       ล่าสุด ผมมีโอกาสได้เดินทางไปธุระที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยพักอยู่ ณ โรงแรมแห่งหนึ่งในแขวงชิโยะดะ ใจกลางของมหานคร ศูนย์กลางการปกครองของดินแดนอาทิตย์อุทัย โดยแขวงชิโยะดะนี้เป็นที่ตั้งของ พระราชวังหลวงโตเกียว หรือ พระราชวังอิมพีเรียล สภานิติบัญญัติ ทำเนียบนายกรัฐมนตรี สถานที่ราชการ ศาลสูง ศาลเจ้า พิพิธภัณฑ์ โรงละคร และสถานทูตของประเทศสำคัญๆ หลายแห่ง

       เช้าวันหนึ่งเวลาประมาณ 05.45น. ผมเดินผ่าน สวนสาธารณะฮิบิยะ (Hibiya) เลาะไปตามถนน ข้ามไปยังฝั่งสวนด้านหน้าพระราชวังหลวงโตเกียว ก่อนจะออกวิ่งไปตามเส้นทางด้านในรอบพระราชวังที่กินพื้นที่ 3.41 ตารางกิโลเมตร และมีประวัติศาสตร์ยาวนานตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 โดยในอดีตถูกขนานนามว่า ปราสาทเอโดะ

ภาพจาก wikipedia.org

ภาพจาก wikipedia.org

       พื้นที่พระราชวังหลวงโตเกียว ไม่ได้มีรูปทรงสี่เหลี่ยมเหมือนกับพระราชวังสวนจิตรลดาที่กรุงเทพ หรือ พระราชวังต้องห้ามกรุงปักกิ่ง แต่มีรูปทรงค่อนข้างลดเลี้ยวคดเคี้ยว ไปตามคูปราสาท โดยข้อมูลจากแผ่นป้ายประชาสัมพันธ์ระบุว่า เส้นทางรอบในของพระราชวังหลวงโตเกียวนั้นมีความยาวทั้งสิ้นประมาณ 5 กิโลเมตร ซึ่งถือว่าเป็นระยะทางประจำที่ผมวิ่งพอดี

       บนป้ายประชาสัมพันธ์นอกจากจะให้ข้อมูลเป็นแผนที่เส้นทางรอบพระราชวังแล้ว ยังแจ้งระเบียบในการใช้เส้นทางสัญจรรอบๆ พระราชวังไว้จำนวน 9 ข้อ ดังนี้

              หนึ่ง ทางสัญจรนี้ให้สิทธิ์แก่คนเดินเท้าก่อน
              สอง กลุ่มผู้สัญจรต้องไม่กระจายตัว หรือ กีดกั้นทางเดิน
              สาม ต้องเตรียมที่จะเดินเรียงแถว ในกรณีที่ทางสัญจรหดแคบลง
              สี่ เดิน หรือ วิ่งในทิศทางทวนเข็มนาฬิกาเท่านั้น
              ห้า อย่าวิ่งเร็วเกินไป
              หก อย่ามัวแต่ฟังเพลงหรือมองโทรศัพท์ขณะเดิน หรือวิ่ง
              เจ็ด ผู้ขี่จักรยานต้องขับขี่ช้าๆ และระมัดระวังความปลอดภัยให้มาก
              แปด ห้ามทิ้งขยะ
              เก้า ใส่ใจกับคนรอบข้างด้วย

       ไม่ผิดเลยที่คนบอกว่า คนญี่ปุ่นนั้นเคร่งระเบียบ และรักษาวินัยอย่างเคร่งครัด เพราะตลอดระยะทางของการวิ่งผมไม่เห็นคนวิ่งสวนทางมาเลยแม้แต่คนเดียว

002-IMG_7383-web

       หลายปีที่ผ่านมา ในหมู่ญี่ปุ่นเกิดกระแสนิยมของการออกกำลังกายด้วยการวิ่ง หรือ Running Boom ขึ้นมา โดยสถิติที่เป็นบ่งชี้ว่าคนญี่ปุ่นหันมาวิ่งมากขึ้นก็คือ ตัวเลขผู้ลงทะเบียนร่วมแข่งขันโตเกียว มาราธอนนั้นเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด จาก 77,500 คน (สำหรับโควต้าที่ผู้จัดแข่งขันรองรับได้ 25,000 คน) ในปี 2550 (ค.ศ.2007) ถัดมาอีกเพียงไม่กี่ปี ในปี 2554 (ค.ศ.2011) ตัวเลขผู้ลงทะเบียนสมัครก็พุ่งสูงขึ้นเป็นเกือบ 300,000 คน ขณะที่ผู้จัดแข่งขันรองรับผู้เข้าร่วมแข่งได้เพียง 32,000 คน [1]

       ส่วนตัวเลขผู้สมัครเข้าแข่งโตเกียว มาราธอนล่าสุดเมื่อปีที่แล้ว 2557 (ค.ศ.2014) ก็ยังถือว่ามากมายมหาศาลถึง 302,000 คน หรือเรียกได้ว่ามากกว่าการแข่งขันมาราธอนใหญ่ๆ ของโลกอย่างนิวยอร์ก ซิตี้ มาราธอน หลายเท่าตัว [2]

       ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์เสาร์-อาทิตย์ บนถนนหลายสายในกรุงโตเกียว ไม่เฉพาะรอบๆ พระราชวังหลวงโตเกียว ผมเห็นคนญี่ปุ่นจับกลุ่มกันวิ่งเป็นกลุ่มย่อยๆ มีตั้งแต่ไม่ถึงสิบคน ไปจนถึงหลายสิบคน

       มีชาวตะวันตกเขียนหนังสือวิจารณ์นักวิ่งชาวญี่ปุ่นว่า ลักษณะการวิ่งของคนญี่ปุ่นนั้นคือ วิ่งช้า วิ่งสม่ำเสมอ วิ่งบ่อยเกินไป (สำหรับนักวิ่งนั้นต้องมีวันหยุดพักบ้าง) และที่สำคัญไม่ชอบออกนอกเส้นทาง ซึ่งแตกต่างจากนักวิ่งชาวตะวันตก และนักวิ่งระยะไกลขึ้นชื่อของโลกอย่าง ชาวเคนยา และเอธิโอเปีย

       ซึ่งเมื่อได้ฟังแล้ว ผมก็ไม่รู้สึกแปลกใจเลย เพราะ “พฤติกรรมและลักษณะการวิ่ง” จริงๆ ก็น่าจะแสดงให้เห็นลักษณะนิสัยของคนชาตินั้นๆ

       เช้าวันนั้น ผมวิ่งไป แวะถ่ายรูปถ่ายรูปไป จึงทำให้ทำเวลาเลยกว่าที่วิ่งประจำไปเล็กน้อย แต่สิ่งที่ผมได้เห็นคือทิวทัศน์อันสงบเงียบและงดงามรอบๆ พระราชวังหลวงโตเกียว ได้สูดอากาศบริสุทธิ์กลางมหานครใหญ่ และที่สำคัญได้ออกวิ่งอย่างอิสระอย่างที่ตนเองตั้งใจ ^_^

001-IMG_7377-web

003-IMG_7399-web

004-IMG_7412-web

005-IMG_7408-web

006-IMG_7419-web

007-IMG_7420-web

สถานเอกอัครราชทูตราชอาณาจักร กรุงโตเกียว ประจำประเทศญี่ปุ่น

008-IMG_7445-web

009-IMG_7451-web

010-IMG_7438-web

011-IMG_7442-web

       อ้างอิง :
       [1] Everyone’s an Athlete in Tokyo Marathon, DANIEL KRIEGER, FEB 25, 2011 (http://www.nytimes.com/2011/02/26/sports/26iht-JAPANRUN26.html?_r=0)
       [2] The Japan Times, May 17, 2015, หน้าที่ 22

Tags: ·········

No Comments so far ↓

Like gas stations in rural Texas after 10 pm, comments are closed.